Τελευταίο κυνήγι της χρονιάς

Έφτασε το τελευταίο Σαβ/κο της φετινής κυνηγετικής περιόδου και ήδη νοσταλγούμε τα καλά κυνήγια της χρονιάς που πέρασαν και ταυτόχρονα "αγχωνόμαστε" για το πως θα περάσουν έξι μήνες μέχρι την έναρξη της επόμενης περιόδου...

Το σουκού αυτό δεν θα το έλεγα κατάλληλο για μπεκάτσα..... Οι μέρες της πέρασαν και ο καιρός είναι ζεστός. Οπότε "έτσι για την τουφεκιά", που λέει και ένας φίλος, πήγαμε για τσίχλες στους ελαιώνες.
Δεν υπάρχουν και πολλά πράγματα που μπορείς να πείς για το κυνήγι της. Στην αρχή καμμιά ώρα περπατητό, όπου όσα σχέδια και να καταστρώσεις προκειμένου να τις στιμώξεις αποβαίνει μοιραίο, και μετά ακολουθεί το απολαυστικό καρτέρι της με τις θεαματικότερες τουφεκιές.

Έχει αρχίσει να σουρουπώνει, και η ώρα του περάσματος πλησιάζει......
Γύρω γύρω στα απέραντα δάση και βουνά επικρατεί απόλυτη σιγή.
Όλοι περιμένουν με ανυπομονησία να "σκάσουν μύτη" στον ορίζοντα και να αρχίσει το πιστολίδι.....
Στο βάθος ακούγονται οι πρώτες τουφεκιές από άλλους κυνηγούς και "σφιγγόμαστε" κοιτάζοντας αριστερά δεξιά με μεγάλη ταχύτητα.....
Ξαφνικά εμφανίζεται το πρώτο κοπαδάκι, 2-3 πουλιά, περίπου στα εκατό μέτρα. Περιμένεις σκυφτός και ακίνητος μέχρι να μπεί στο πεδίο βολής.....Όταν φτάσει η κατάλληλη στιγμή, πετάγεσαι πάνω σαν ελατήριο και τα λοιπά εννοούνται.....

Έτσι κύλησε αυτό το Σαβ/κο, που ήταν ότι πρέπει για το κλείσιμο της χρονιάς αφού είχε αρκετά πουλιά και τα τουφέκια ήταν πολλά.
Απολογισμός: από τα περίπου 20 φυσίγγια που έριξε ο καθένας, βρεθήκαμε με 16 πουλιά στο χέρι και αρκετά πουλιά χαμένα μέσα στα βάτα.
Το αιώνιο πρόβλημα του "τσιχλά" και ό,τι πιο απογοητευτικό μπορεί να σου συμβεί στο κυνήγι!

Ένα κυνήγι για να το θυμάσαι....

Σάββατο πρωί, 25 Δεκεμβρίου και αντί να πάμε στην Εκκλησία όπως προβλέπει και επιβάλει η θρησκεία και ο "καθωσπρεπισμός" πήγαμε για Μπεκάτσα!!!

Σύνορα Νομού Γρεβενών με Ιωαννίνων, ώρα 7.30 το πρωί, 4 βαθμοί κελσίου και τα χωράφια "σηκώνουν" ομίχλη από τη διαφορά θερμοκρασίας με την ατμόσφαιρα.
Κατηφορίζουμε με το Επανιέλ Μπρετόν για να την ψάξουμε και πριν καν προλάβουμε να γεμίσουμε τις Μπερέττες, βλέπουμε το σκυλί με μανία να πέφτει μέσα σε ένα ποτάμι για να περάσει απέναντι, κάτι που μας βάζει σε σκέψεις. Με γρήγορες κινήσεις ακροβολιζόμαστε στα γύρω σημεία σχηματίζοντας ένα τρίγωνο μαζί με το σκυλί και την πιθανή θέση της μπεκάτσας στη μέση.
Ξαφνικά το κουδουνάκι σταματάει. Το σκυλί την είχε εντοπίσει από απέναντι και γι' αυτό έπεσε μέσα στο ποτάμι, για να την μπλοκάρει!
Περνάνε λίγα βασανιστικά δευτερόλεπτα και ακούγεται τα εκκωφαντικό σήκωμά της....(Φτττρρρρρρρ...) "Μπάμ Μπάμ Μπάμ" από τον έναν και αμέσως "Μπάμ Μπάμ" από τον άλλον. Τίποτα. Έφυγε.
Εδώ είναι η κλασσική στιγμή των δικαιολογιών..."Δεν την είδα καλά, σηκώθηκε πολύ απότομα, είχε πολλά κλαριά στη μέση" και διάφορα τέτοια. Καμμία δικαιολογία. Έτσι είναι η μπεκάτσα. Ποτέ δε θα τη δείς όπως την περιμένεις. Η ντουφεκιά πρέπει να είναι γρήγορη, μπηχτή και χωρίς σκέψη. Με λίγη τύχη θα την "πάρεις".

Προχωράμε λίγο παρακάτω και ξανά φέρμα! Το μέρος πολύ δύσκολο....Απότομο, ανηφορικό και το σκυλί στην κορυφή. Μαζεύουμε κουράγιο και ξεκινάμε τρέχοντας για το σκυλί, όπου και φτάνουμε σε κανά 2 λεπτά λαχανιασμένοι ψάχνοντας για την ιδανική θέση.
Η φήμη που έχουν τα Επανιέλ ότι είναι από τα καλύτερα μπεκατσόσκυλα επιβεβαιώνεται και συνεχίζει η φέρμα για αρκετά λεπτά ακόμα (πιθανότατα κάποια δευτερόλεπτα αλλά εκείνη τη στιγμή ο χρόνος "παγώνει") και ξαφνικά....Φτττρρρρρρρρρ...."Μπάμ Μπάμ Μπάμ"....Τίποτα. Έφυγε.

Ατυχία και αστοχία. Το βρισίδι που ακολούθησε δεν περιγράφεται ούτε προφέρεται......

Για να μην επαναλαμβάνομαι, η ημέρα έφτασε στο τέλος της, έχοντας σηκώσει τέσσερα πουλιά και κανένα στο χέρι. Χωρίς τύχη στο κυνήγι δεν κάνεις τίποτα και εκείνη την ημέρα μας είχε αφήσει στο έλεος του Θεού που στην προκειμένη περίπτωση προτίμησε τα πουλιά....

Ένα από τα καλύτερα φετινά κυνήγια που λόγω της μεγάλης απογοήτευσης μετατράπηκε σε ένα από τα χειρότερα!!! Πάντα όμως μέσα σου ξέρεις, ότι αυτά τα πουλιά δε μας άξιζε να τα πάρουμε αφού τα "έβαλαν" με ένα σκυλί και δύο κυνηγούς και βγήκαν νικητές!
Ας σκεφθεί ο καθένας το κατόρθωμα αυτό και τότε ίσως κάποιοι καταλάβουν γιατί δεν πρέπει να κυνηγάμε παράνομα, σε περιπτώσεις δηλαδή που τα θηράματα είναι αδύναμα και δε μπορούν να υπερασπιστούν τον εαυτό τους.

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!!!

Πού είναι οι Μπεκάτσες οέο;;;

Καταπληκτικός ο καιρός για βόλτες και καφεδάκι, αλλά κυνήγι πού???

Πέραν του γεγονότος ότι με τέτοιες συνθήκες μεταναστευτικό πουλί δεν "μπαίνει", όταν στη Μόσχα έχει 13 βαθμούς κελσίου μήνα Νοέμβρη, δεν σου κάνει και κέφι με τέτοιο καιρό να κυνηγήσεις.

Προχθές με την παρέα, είπαμε να κάνουμε μια απόπειρα να σηκώσουμε καμμιά μπεκατσούλα στα ημιορεινά χωριά των Ιωαννίνων, να δοκιμάσουμε την τύχη μας, αλλά τα αποτελέσματα ήταν τραγικά...

Ψάχνοντας για περίπου τρείς ώρες, σε ένα καθόλα ωραίο και έτοιμο να υποδεχθεί μπεκάτσες μέρος, δεν βρήκαμε ούτε πούπουλο. Το Επανιέλ δεν κόλλησε πουθενά με αποτέλεσμα στο τέλος να χαζοφερμάρει κοτσύφια και τσίχλες!!! Κι εμείς ιδρωμένοι όσο δεν πάει όπως κάτι καταστάσεις που ζούμε το καλοκαίρι....

Γυρνώντας μετά και συζητώντας, παρατηρήσαμε ότι το τζάμι του αυτοκινήτου είχε γεμίσει πεταλούδες και έντομα όπως συμβαίνει την άνοιξη και εμείς ψάχναμε για μπεκάτσα, ένα κατεξοχήν ΧΕΙΜΩΝΙΑΤΙΚΟ θήραμα.....

Με όσες πληροφορίες έχουμε "μαζέψει" από διάφορα μέρη της Ελλάδας, δεν βρίσκει κανείς πουθενά μπεκάτσα. Λίγα πουλιά που μπήκαν πριν κανα δεκαήμερο, τώρα χάθηκαν στα πυκνά και απρόσιτα δάση των βουνών μας....ας ελπίσουμε ότι θα αλλάξει ο καιρός και θα γίνει κάποιο μπάσιμο γιατί τα δάση είναι πανέτοιμα από τις πολλές βροχές.

Ε.Κ.Π. ΣΕΡΡΩΝ

Σάββατο πρωί πρωί την 16/10/10 και ώρα 5.00, ήμουν έξω απ' το σπίτι του μπάρμπα μου στη Θεσσαλονίκη για να επισκεφθούμε τη ρεζέρβα των Σερρών. Είναι από τις στιγμές που λες "που πάμε τέτοια ώρα? τρελοί είμαστε? "

Ως γνωστόν όμως στους "ομοιοπαθείς" το κυνήγι είναι αρρώστια και δεν υπολογίζουμε ούτε ξενύχτια ούτε χιλιόμετρα ούτε έξοδα προκειμένου να κάνουμε αυτό που μας αρέσει.

Ήταν η πρώτη φορά που πηγαίνω σε ελεγχόμενη κυνηγετική περιοχή και οι εντυπώσεις που αποκόμισα είναι ανάμεικτες.

• Τα έξοδα πολύ λίγα,
• τα πουλιά πολλά,
  
• οι τουφεκιές από τις θεαματικότερες,
  
• οι ταχύτητες του κυνηγιού τεράστιες, αφού δεν προλάβαινες να μαζέψεις το φασιανό που χτύπησες και το σκυλί φέρμαρε τον επόμενο,

• η κατάψυξη γεμάτη με φασιανούς, και φυσικά μπορείς να γεμίσεις όσες καταψύξεις θέλεις (κάτι που στο άγριο θήραμα δεν επιθυμείς) και άλλα διάφορα θετικά σχόλια......

Από την άλλη όμως έλλειπε το μοναδικό πράγμα που κάνει για εμένα το κύνηγι αυτό που είναι.

• Η Αδρεναλίνη.

Σε κανένα σημείο δεν ένιωθες αυτή την αγωνία και την παρολίγον έκρηξη της καρδιάς που νιώθουμε όταν ο τετράποδος φίλος μας φερμάρει μια μπεκάτσα, ή ακόμα ακόμα ένα ορτύκι!
Οπότε κανένα άγχος για την εξέλιξη του κυνηγιού άρα και καμμία ευχαρίστηση αφού γνώριζες εξ αρχής ότι θα πάρεις όσα πουλιά θες.

Τελικά θα πώ ότι ήταν σίγουρα μια πολύ ωραία εμπειρία, όμως σε κυνήγι που θα χτυπήσω ένα και μόνο ντόπιο ορτύκι και θα πάω σπίτι μου, γουστάρω πιο πολύ από τους 9 φασιανούς που πήραμε προχθές.

Θα ήθελα να ξαναπάω στην ΕΚΠ αλλά αυτή τη φορά να κυνηγήσω και πέρδικες που είναι πιο άγριο θήραμα.


Υ.Σ. Ακατάλληλο μέρος για ξεκίνημα κουταβιού διότι από τους 9 φασιανούς που "κάναμε" τους δύο τους έπιασε το σκυλί, κάτι που θα ήταν καταστροφικό για νεαρό σκυλί.

Κάλα Κυνήγια.....

Το απρόβλεπτο και απότομο ξεπέταγμά της είναι ικανό να σε πείσει ότι δεν την είδες ποτέ!

Μια πολύ δύσκολη κυνηγετική χρονιά η φετινή (και όχι μόνο κυνηγετική), καθώς με τη νέα κυβέρνηση το κυνήγι απειλήθηκε με κατάργηση με ότι και αν συνεπάγεται αυτό. Όπως χαρακτηριστικά μου είχε πει ένας παλιός κυνηγός, με τους οποίους συναναστρέφομαι συχνά, "Εμείς τα χαζά θηράματα βαράμε... τα έξυπνα διαιωνίζουν το είδος !".

Δεν θα αναφερθώ άλλο όμως σε αυτά τα δυσάρεστα γεγονότα γιατί το κυνήγι είναι το καλύτερο αγχολυτικό που έχει "εφευρεθεί"...

Έτσι λοιπόν, αφήνοντας πίσω οποιαδήποτε σκέψη, ξεκίνησα για ένα κυνήγι μπεκάτσας στα μέσα του Φλεβάρη με το μονάκριβό μου επανιέλ μπρετόν. Ήταν μία δύσκολη κρύα και βροχερή μέρα χωρίς καθόλου πουλιά, το άκουσμα όμως και μόνο του σηκώματός της με οδήγησε σε αυτή την έξοδο. Έψαχνα για αρκετή ώρα σε πυκνά μέρη, κυρίως πουρνάρι,από τις ενδείξεις του σκύλου όμως, δεν υπήρχε πουθενά η παραμικρή μυρωδιά! Είχα πλέον απογοητευτεί και οι κινήσεις μου μέσα στο δάσος μετατράπηκαν από αθόρυβες σε άχαρες.

Οπότε εκεί που περπατούσα ενώ το σκυλί είχε μείνει πίσω, πηδάω μέσα σε ένα αυλάκι καταμεσής του δάσους και σηκώνετε μπροστά μου μια βελουδομάτα...

Μέσα στον πανικό μου, απ' τη μια προσπαθούσα να κατεβάσω το όπλο, απ' την άλλη να φωνάξω το σκυλί και ταυτόχρονα να δω προς τα πού πήγε το πουλί!

Κάθε μπεκατσοκυνηγός όμως ξέρει ότι αφερμάριστη μπεκάτσα, δεν είναι μπεκάτσα...

Έτσι με μια γλυκόπικρη αίσθηση κατευθύνθηκα προς τα' κει που πήγε η βασίλισσα του δάσους μήπως τη βρω. Ψάχνοντας για μισή ώρα σε μια ακτίνα 40 μέτρων από εκεί που ήλπιζα ότι είναι η μπεκάτσα, τίποτα δεν μου μαρτυρούσε ότι το πουλί ήταν εκεί και τόση ώρα κάνει κόλπα στο σκυλί ενώ εγώ δεν έχω καταλάβει τίποτα.

Ξαφνικά το κουδουνάκι σταματά να αντηχεί στις απέναντι πλαγιές. Τη μπλόκαρε...

Με την αδρεναλίνη να έχει φτάσει στα ύψη, ψάχνω να βρω το ιδανικό μέρος για να τη δω. Ταυτόχρονα τα μάτια και τα αφτιά μου πετάνε φωτιές για να μη μου ξεφύγει, καθώς το απρόβλεπτο και απότομο ξεπέταγμά της είναι ικανό να σε πείσει ότι δεν την είδες ποτέ!

Παρατηρώ το τιτίβισμα του καλογιάννου, τη νευρικότητα του κότσυφα, τα χιονισμένα βουνά που με περιβάλλουν, την ησυχία της φύσης, το ρυάκι που κυλάει ανάμεσα στα πόδια μου, τη beretta μου, ΤΑ ΠΑΝΤΑ...

Όλα αυτά μέσα σε κλάσματα του δευτερολέπτου και αμέσως ακούω το "τρομακτικό" σήκωμά της μπροστά από το σκυλί...επανέρχομαι στην πραγματικότητα και περιμένω από πού θα μου βγεί...

Περιμένω ακόμα λίγο... και τίποτα, "μου έφυγε απ' την άλλη" σκέφτηκα. Ξαφνικά εμφανίζεται μπροστά μου σαν φάντασμα μέσα από μια μαύρη τρύπα των φυλλομάτων του δάσους. Αναιρώντας την προηγούμενη σκέψη, σκέφτηκα "τώρα την 'πάτησες' ".Έρχεται κατά πάνω μου χωρίς να με έχει καταλάβει καθόλου μετά από το υπέροχο κυνήγι που της έκανε η Τζίνα, μην αφήνοντάς της άλλα περιθώρια. Παραμένω ακίνητος μέχρι που πλησιάζει στα 15 μέτρα, όπου κοιτιόμαστε στα μάτια σαν να μου λέει "με καταφέρατε" ενώ έχω ανατριχιάσει από αυτή τη σπάνια συνάντηση η οποία μου δίνει την ιδέα ότι είμαι ο Άρχοντας του κόσμου...την αφήνω να περάσει και ακούγεται ένα μπάμ από τη beretta...

Έτσι είναι το κυνήγι. Γεμάτο ανάμεικτα και έντονα συναισθήματα, τα οποία πουθενά αλλού δε θα νιώσεις και ξεθάβονται από τα βάθη της ψυχής μας, μη γνωρίζοντας ότι υπάρχει και αυτή η πτυχή του εαυτού μας. Αλίμονο σε όσους δεν ένιωσαν κάτι τέτοιο και αναλώνονται σε άλλες κακές συνήθειες και καταχρήσεις.

Ας ελπίσουμε να μην έχουμε παρατράγουδα και με τη νέα κυνηγετική περίοδο γιατί το πλήγμα που θα προκαλέσουν δεν θα είναι μόνο σε έμας τους κυνηγούς, αλλά και εις βάρος της ίδιας της φύσης.

Ούτε ένα μπεκατσίνι...

Φτάνοντας και η φετινή κυνηγετική περίοδος στο τέλος της, είπαμε με το φίλο μου τον Κώστα σε αυτά τα τελευταία κυνήγια να δοκιμάσουμε την τύχη μας στο υδρόβιο κυνήγι, μιας και στη μπεκάτσα φέτος αλλά και στα υπόλοιπα κυνήγια της αρεσκείας μας είχαμε πολύ λίγα αποτελέσματα καθώς δεν βρίσκαμε πουθενά πουλιά.

Έτσι, αφού εξοπλιστήκαμε πλήρως, ξεκινήσαμε Σάββατο πρωί για τους βάλτους του Ν. Άρτας, στους οποίους δεν είχαμε πατήσει ποτέ αλλά είχαμε ακούσει από τρίτους ότι κρατάει παπί. Μόλις φτάσαμε εκεί έβρεχε καταρρακτωδώς, αυτό που μας πτόησε όμως ήταν ότι όλα τα χωράφια είχαν γίνει λίμνες οπότε δεν μπορούσες να περπατήσεις μέσα. Περιφερόμενοι για περίπου δύο ώρες βρήκαμε ένα ωραίο μέρος το οποίο μας φάνηκε ύποπτο.

Κατεβήκαμε με τις μεγαλύτερες προσδοκίες, η πραγματικότητα όμως απείχε πολύ από αυτό. Περπατούσαμε ώρες και δεν είδαμε ούτε ένα μπεκατσίνι να πετάγεται στα 40 μέτρα όπως συνηθίζουν. Απογοητευμένοι, κουρασμένοι και με σκυμμένα τα κεφάλια ''τραβήξαμε'' το δρόμο της επιστροφής, αφού το νερό της βροχής είχε φτάσει μέχρι το κόκκαλο και τα πόδια μας ,από το περπάτημα στο βάλτο, δεν μας κρατούσαν άλλο.

Η μαγεία του κυνηγιού όμως εκεί κρύβεται. Στο απροσδόκητο. Ξαφνικά, λίγο πριν φτάσουμε στο αυτοκίνητο, πετάγεται μέσα από κάτι καλαμιές στην άκρη του δρόμου μία πρασινοκέφαλη, πρασίνι όπως το λέμε στα χωριά. Με ταχύτητα αστραπής, κατεβάζουμε τα όπλα από την πλάτη και αρχίζουμε να ρίχνουμε στο παπί που απομακρυνόταν ιλιγγιωδώς, όχι όμως για πολύ αφού έπεσε τραυματισμένο από τα 8άρια μας λίγο πιο κάτω. Όταν φτάσαμε εκεί σχεδόν κολυμπώντας, η χαρά μας ήταν τέτοια, που ξεχάσαμε όση κούραση είχαμε και συνεχίσαμε να κυνηγάμε μήπως βρούμε κανένα άλλο για να τα μοιραστούμε. Φυσικά δεν βρήκαμε τίποτα, αφού η τύχη μας είχε ήδη εξαντληθεί...

Φεύγοντας ύστερα από λίγο, με το χαμόγελο ζωγραφισμένο στα πρόσωπά μας, συμφωνήσαμε να επισκεπτόμαστε αυτό το κυνηγοτόπι που μας έδωσε απλόχερα αυτό το πανέμορφο πουλί-όνειρο κάθε βαλτοκυνηγού...

ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΦΕΝΤΟΝΕΣ ΣΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΛΑΓΟ

Είναι κάπως σχετικό το ζήτημα της πρώτης κυνηγετικής εμπειρίας μιας και δύσκολα συναντάται κανείς που μέχρι χθες ήταν άσχετος με τον χώρο του κυνηγιού και τη στιγμή εκείνη αποφάσισε ότι είναι κυνηγός.

Επομένως είναι απίθανο να πει κάποιος «κυνήγησα την τάδε ημερομηνία για πρώτη φορά».
Στην Ελλάδα οι κυνηγοί κυρίως ειπείν διδάσκονται την τέχνη του κυνηγιού από τον πατέρα για να τη μεταλαμπαδεύσουν στον υιό.
Το γεγονός αυτό προϋποθέτει συμμετοχή στις εξορμήσεις από μικρή ηλικία προκειμένου να καταγραφούν οι εμπειρίες αλλά και να μεταδοθεί το κυνηγετικό πάθος.

Οι πατεράδες μας (Τάκης – Χάρης) ξεκίνησαν κυνηγώντας πουλιά. Χαρακτηριστικά θυμάμαι ένα βράδυ όταν ήμουν-δεν ήμουν 6 ετών που απέκτησαν τα πρώτα τους σκυλιά, δυο πόιντερ, τη Ρίτα και τον Άρη. Σύντροφοί τους επί χρόνια στο κυνήγι συνέδεσαν τα ονόματά τους με αναρίθμητες επιτυχημένες εξορμήσεις και πολύτιμες αναμνήσεις. Επί χρόνια και εμείς από κοντά… προσπαθώντας να καταλάβουμε τι είναι η φέρμα, πώς σηκώνεται η μπεκάτσα, πώς πρέπει να στοχεύουμε.

Είχε σιγά-σιγά μπολιαστεί η κάψα του κυνηγού και στο δικό μας αίμα. Μετά από χρόνια στο κυνήγι των πουλιών, πάρθηκε η απόφαση να συνεχίσουν με ένα κυνήγι εντελώς διαφορετικό από κάθε άποψη και έτσι αφήνοντας τα πουλιά πέρασαν στον λαγό.

Εκδρομή στην Καλαμπάκα για αγορά ιχνηλατών σε κυνοτροφείο της περιοχής και το κεφάλαιο του λαγού άρχιζε…
Δύσκολο κυνήγι ο λαγός και όπως ήταν αναμενόμενο με μηδενικές καρπώσεις στην αρχή. Εμείς, οι πιτσιρικάδες, ενώ είχαμε μάθει να βλέπουμε τους μεγάλους να επιστρέφουν από το κυνήγι με αρκετά θηράματα, με τον καιρό συνηθίσαμε να τους βλέπουμε να γυρνάνε στο σπίτι με άδεια χέρια και σκεπτικοί.

Συζητήσεις επί συζητήσεων γύρω από το τζάκι για το τι φταίει, πώς γλίτωσε ο λαγός εκείνο το πρωί και δεν πέρασε από το καρτέρι (σήμερα αμφιβάλλω εάν τα θηράματα εκείνα ήταν όντως λαγοί) με μόνιμο σχεδόν συμπέρασμα ότι τα σκυλιά δεν ήταν άξια των περιστάσεων.

Στο μεταξύ εμείς είχαμε μεγαλώσει κατά μερικά χρόνια και λάβαμε ως δώρο από μια σφεντόνα. Κυνηγοί και εμείς λοιπόν! Με τις σφεντόνες, τις παραλλαγές μας και ό,τι μπορεί κανείς να φανταστεί σταματήσαμε να ακολουθούμε τους μεγάλους και βγαίναμε μόνοι μας στο δάσος να κυνηγήσουμε πουλιά. Σπουργίτια στην αρχή με όνειρο να πάρουμε κανέναν κότσυφα. Μετά από πολλή προσπάθεια το κατάφερε ο Θωμάς.

Πάντα όμως στο μυαλό μας υπήρχε η στιγμή που θα βγάλουμε τη δική μας άδεια και θα βγούμε να κυνηγήσουμε και εμείς με σκυλιά και καραμπίνες.

Τα χρόνια πέρασαν, το σχολείο τελείωσε και έφτασε η ώρα της ενηλικίωσης. Οκτώβρης και φεύγω από τη Θεσσαλονίκη όπου σπούδαζα για Σ/Κ στο χωριό και έκδοση της άδειας. Ξημέρωμα Σαββάτου και πρώτο κυνήγι μου με καραμπίνα.
Τελικά η τύχη του πρωτάρη πρέπει να είναι κάπου θεσμοθετημένη, δεν εξηγείται αλλιώς ! Όλο το σύμπαν συνωμότησε ώστε να πάρω τον πρώτο μου λαγό. Κατά λάθος ο πατέρας μου σήκωσε λαγό με τα πόδια, τα σκυλιά τον κυνήγησαν, εγώ έκατσα ακριβώς στο σημείο που σηκώθηκε όπου φυσικά μετά από λίγο ξαναγύρισε. Ήταν τέτοια η αγωνία μου που ο λαγός με πλησίασε σε απόσταση εκατοστών αλλά το ποδοβολητό του θεώρησα ότι ήταν σκύλου. Με το που γύρισα το κεφάλι και τον είδα, αμέσως αναλογίστηκα αστραπιαία το πόσο παιδεύτηκαν οι μεγάλοι ώστε να «φτιάξουν» ικανά σκυλιά και να μάθουν οι ίδιοι το κυνήγι του λαγού ώστε ο πανικός μου δεκαπλασιάστηκε. Αφού τον σημάδεψα έκλεισα τα μάτια ενστικτωδώς και ο λαγός τα δικά του για πάντα!

Γρήγορα στον τόπο αντηχούσαν άναρθρες κραυγές ευτυχίας και θριάμβου τόσο από εμένα όσο και από την υπόλοιπη ομάδα. Η συγκίνηση ήταν τεράστια και ικανή να κάνει τον λαγό τη δική μου κυνηγετική πρέζα. Παίρνοντάς τον στα χέρια μου ένιωσα αμέσως το σεβασμό του κυνηγού απέναντι στο θήραμά του.

Και επειδή το κυνήγι δεν είναι, δεν πρέπει να είναι στεγνή αναζήτηση κρέατος, η μέρα εκείνη έκλεισε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο… τσίπουρα στο κοντινό χωριό με αμπελοφιλοσοφίες, θριαμβολογίες και αναλύσεις επί αναλύσεων από μέρους μου για το «έπος» που προηγήθηκε αλλά και υποσχέσεις για το τι επρόκειτο να ακολουθήσει (φυσικά δεν επαληθεύτηκαν).

Η αλήθεια βέβαια είναι ότι τη νέα χρονιά που θα έχω απολέσει το βάρος σπουδών και στράτευσης θα γίνει της π….νας.